Dzień 13 ... nieśmiało mówi się, że nasz pobyt w szpitalu dobiega końca, pobranie krwi, wyniki i wszystkie decyzje pod znakiem zapytania... Czy wyjdziemy? Nie wiadomo...nie naciskam, nie przyśpieszam decyzji... chcę mieć pewność, że będzie to tylko i wyłącznie decyzja lekarzy... Dzień 14... W piątek jednak wyszliśmy ze szpitala do domu, oczywiście z mnóstwem zaleceń, leków i mimo wszystko lęku... bo napadowy duszący kaszel mimo, że lekko ustąpił nadal jest i będzie utrzymywał się nawet do kilku miesięcy... czasami jest tak, że Maleństwo radzi sobie samo a czasami niestety jest tak, że trzeba jej pomóc... nie ma opcji żeby choć na chwilę zostawić samo Dziecko w pokoju czy podczas snu, nie ma też opcji żeby nie było przy Dziecku osoby dorosłej podczas podróży Maleństwa w foteliku... o ile w jednym łóżeczku jest monitor oddechu o tyle w drugim myślimy... jedni mówią fanaberia inni rozumieją... Dzieci ucieszyły się, że jesteśmy w domu, te strarsze są czujniejsze i kiedy pojawia się kaszel reagują i natychmiast mnie wołają mimo, że i ja go słyszę... dopytują się czy Maleństwo jest jeszcze chore itd... Cieszę się, że jesteśmy w domu, że zmierzamy ku lepszemu ale powiem Wam, że wydarzenia z zeszłego tygodnia były to jedne z najtrudniejszych w naszym rodzicielstwie zastępczym... nigdy tak się nie bałam o Dziecko... nigdy... a bezsilność była trudna do zaakceptowania...pozostawało mi być i czuwać, bo zwyczajnie jestem tylko mamą... Kciuki i dobre myśli nadal bardzo potrzebne ❤️ Z pozdrowieniami mama B