Poniedziałek... pobudka godz.5.00, zwykły ranek, zwykła codzienność...nikt nie spodziewałam się, że poranek na chwilę zatrzyma nasz świat... w drodze do pracy, Promyczkowy tata zatrzymał się przed przejściem dla pieszych przepuszczając pieszego i nawet przez chwilę nie spodziwał się, że tir z dość dużą prędkością uderzy w tył jego auta... tylko usłyszał huk, poczuł silne uderzenie i nic więcej, "obudził się" gdy auto było już na boku i wiecie co? zadzwonił do mnie, że miał wypadek... w tle słyszałam, że ktoś woła, że wezwał już kartkę i policję... Zadzwoniłam do zięcia (z Promyczkowym tatą pracują w jednej firmie) więc wiedziałam, że jest w drodze do pracy i może być gdzieś blisko... poprosiłam, żeby pojechał tak jak przebiega trasa do pracy... później wiedziałam już, że zięć jest na miejscu a Promyczkowy tata w karetce... Nasze DOROSŁE DZIECI zaraz dzwoniły do mnie z chęcią przyjazdu tu do lawendowego domu aby pomóc, zostać z Dziećmi, być ze mną czy pojechać ze mną do szpitala i wiecie co? Jestem z NICH DUMNA, były wsparciem dla siebie ale reż dla mnie... Rodzina to najważniejsze słowa jakie cisną mi się na usta... ale też Przyjaciele, bo rozdzwoniły się telefony ze słowami wsparcia i chęci pomocy... Dziękujemy wielu OSOBOM, również szkole gdzie nasze Dzieci zostały zaopiekowane i w odpowiedni sposób poinformowane... wiem, że u jednego z Dzieci nie obyło się bez ataku paniki... Auto na 100% do kasacji... krótsze z 50cm., "falbanki na dachu", złamany fotel kierowcy, uszkodzony silnik, skrznia biegów itd. ... no nie wyglądało to dobrze ale najważniejsze, że ON żyje, że Jest a lekarz określił "miał Pan wielkie szczęście, że po takim wypadku skończyło się tylko na stłuczeniach"...