Sen... cisza, stan błogości... Nagle wybudza nas przeraźliwy krzyk... Z Promyczkowym tatą zerwaliśmy się na równe nogi i bez chwili zastanowienia pędzimy w tym samym kierunku, słyszymy już tupot pędzących nóżek, które zmierzają w naszą stronę. Promyczkowy tata bierze na ręce malutkiego Promyczka, przytula i podąża do naszego pokoju. To nie był ból brzuszka czy nóżki, to tylko zły sen, uspokajamy Okruszka, zerkam na zegar a on beztrosko wskazuje godz.4.13. Udało się! wszystkie Dzieci jeszcze śpią i niech śpią błogim snem, mają czas na pobudkę. Promyczek wtula się we mnie... bliskość, ciepło i koniecznie trzymanie za rączkę przywraca sen, jak ja uwielbiam wsłuchiwać się w ten spokojny oddech, niestety sen trwa króciutko, ponieważ włączył się niczym dzwon na wieży kościoła Mariackiego, budzik ustawiony przez Promyczkowego tatę... Promyczek bystrym okiem spojrzał na tatę i wystrzelił za nim niczym błyskawica, pewnie i do pracy z tatą by podążył. Turbodoładowanie już mamy czego i Wam życzę... tak rozpędzeni zaczynamy kolejny dzień... także ten tego, wstawać KOCHANI, szkoda dnia ❤️ A ja rozpoczynam dzień z myślą: cudownie jest poczuć, że Maluszek kiedy jest mu źle, kiedy coś zakłóca Jego spokój i sen, szuka poczucia bezpieczeństwa i pocieszenia przy nas, to w naszych ramionach wraca spokój i spokojny oddech a bliskość ukaja... W mojej głowie tlą się wspomnienia, bliskość, Rodzice... to u nich zawsze będąc Dzieckiem szukaliśmy pocieszenia a na zdarte kolano niczym plaster wystarczał i leczył buziak mamy. To myśl o Nich powoduje ciepło w serduchu... A Ty też tak masz? Z pozdrowieniami mama B * Bycie rodzicem zastępczym to zwyczajnie bycie rodzicem.... ❤️