Od wielu lat towarzyszymy emocjonalnie zagubionemu Dziecku... czym bardziej temu Dziecku zależy na człowieku, na osobie, czym bardziej zbliża się emocjonalnie... tym bardziej próbuje ile w stanie jest znieść ta osoba, jeszcze bardziej doświadcza, żeby udowodnić każdemu, że nie warto JEJ/JEGO kochać... że nie zasługuje ma miłość... Zbyt wielu dorosłych To Dziecko skrzywdziło, odrzuciło i zawiodło... Najważniejszych Dorosłych - mama i tata. Rodzice powinni chronić, wspierać, budować więzi i relacje, dawać poczucie bezpieczeństwa... Jednak nasze Dziecko doświadczyło zupełnie czegoś innego, czegoś czego nikt z nas doświadczyć by nie chciał... Dziś zamglone obrazy mieszają się z rzeczywistością a każdy dzień jest nieprzewidywalny... od kocham Cię do "odtwarzania trudnych scen" z wczesnego dzieciństwa, od bycia cudownym Dzieckiem do "kokietowania" i "manipulacji", od troski do agresji, od dbania o pokój do niszczenia ścian czy mebli... od lęku do " niewyobrażalnego szału"... życie na "krawędzi"... a my nadal trwamy i kochamy.... Wiele lat temu powiedziałam: "gdyby to było nasze pierwsze Dziecko, nie dalibyśmy rady, nie podołalibyśmy emocjonalnie, nie bylibyśmy tutaj gdzie jesteśmy"... Dziś wiem... coś dzieje się po coś ❤️ Z nadzieją mama B