Zawsze staram się pisać o pozytywnych rzeczach, no bo po co Was martwić, jednak praca z malutkimi dziećmi jest czasem nieprzewidywalna, że niekiedy zadzieje się jakaś sytuacja, gdzie  trzeba zareagować natychmiast. No i tak w tym tygodniu byliśmy z najmłodszym cudenkiem w szpitalu, niby nic poważnego ale musieliśmy zostać na obserwacji. Szkoda mi małego to oczywiste bo kroplówka, wenflon, itd przy tym dużo płaczu, nowe miejsce, wszyscy w maskach, ogólnie płaczliwy, marudny oj... Jednak najbardziej mi szkoda mojej córki, ona wczoraj i przedwczoraj pół nocy przeplakala bo mnie nie było. Ona od samego małego uczy się dzielić mamą i tatą z innymi dziećmi, które u nas są, nie mniej jednak sama jeszcze jest mała i wszystkiego nie rozumie. No bo jak to może być że jest ciemno, trzeba się kłaść spac a mamy nie ma w domu, no nie ma bo jestem z maluszkiem w szpitalu. Nasze wieczorne rytułały jak kapiel i czytanie przejął tata ale wiecie - to nie to samo....bo tato to tato a mama to mama...Czasem chciałabym móc się rozdwoic....

Edit - wyszliśmy ;-) jejku znowu w domu, tata sie spisał jako niania, troche pomogła babcia ale teraz góra prania, zmywania i sprzatania.... no ale to wszystko nic grunt, że z malutkim Cudeńkiem wszystko ok ;-) mamy podawać leki i robić inchalacje i tak kilka dni a wszystko powinno wrócić do normy.