Ważne jest,aby czuć wsparcie w chorobie. Każdy z nas lubi choć trochę ponarzekać kiedy boli i wtedy jest ktoś kto wysłucha, pocieszy, pogłaszcze czy po prostu jest blisko. Nieraz widziałam dzieci zostawione w szpitalu. Samotne, mogące liczyć tylko na krótkie wizyty Pań Pielęgniarek i Lekarzy.

Zawsze byłam z Wiką w szpitalu. Z czasem nauczyłam się, w które miejsce najlepiej się wkłuć aby poleciało, jak przytrzymać by mniej bolało, jak karmić by uniknąć zakrztuszenia. Matki długotrwale chorujących dzieci to wszystko dobrze wiedzą. Szczególnie jak wyłączyć serce, by móc na chłodno współpracować z medykami. Jak łykając łzy trzeba się śmiać i zagadywać rzeczywistość by mała Bombelina się nie bała.  A potem wyjść na korytarz i ryknąć z całych sił.                                                         Czasem mówię dość, więcej nie wytrzymam, ale co z tego.                                              To tak jak kolejny raz w nocy budzi Cię krzyk i myślisz "nie wstanę, już nie mam siły, cholera ile jeszcze, ale w połowie przedpokoju już wołasz " idę kochanie, co się stało?"

A potem następnego dnia i następnego.. to samo.

I często w tym przedpokoju pojawia się myśl " co by było gdyby  tam została?"

I to jest najbardziej bolesna myśl.

Pamiętajcie o nas. O mojej Wiktorce.

1% podatku ułatwia to życie.

FUNDACJA DZIECIOM ZDĄŻYĆ Z POMOCĄ KRS 37904

cel szczegółowy ANTCZAK WIKTORIA