Najczęściej nasze dni mijają dość spokojnie - przyzwyczailiśmy się do ADHD, do FAS, do ciągłych kłótni z cyklu: " Mamo a on patrzy przez moje okno..." Mamo a ona  zakłada  papcie w moim pokooju..." itd. itp.

Działamy jak dobrze naoliwiona maszyna. Logistyka i spokój przede wszystkim.

Czasami jednak coś się wali...

Helenka jest z nami już od 6 lat i do tej pory przeszliśmy przez nieufność zranionego dziecka, przez bunt i gniew, przez zniechęcenie  - do miłości i bezpieczeństwa, w swoim małym rozumku byłam pewna, że oto jedno dzieciątko, które teraz już będzie mogło zacząć spokojne życie... Jakże się pomyliliśmy.

Zaczęło się niewinnie - pomyliłam objawy z dojrzewaniem, o matko!

Nieproszonym gościem okazała się depresja, a że "na pochyłe drzewo..." stres szkolny zamienił sie w nerwicę, a to już otwarta droga do usunięcia wszelkich barier i wydobyła się jakaś stara, nieprzerobiona TRAUMA.

Widzimy skutki i serca nam krwawią, Helenka mimo leków, opieki lekarskiej i psychologicznej więdnie, mimo naszych starań gaśnie blask jej oczu.

Kiedy się przytulamy i mówię: "kocham Cię", odpowiada:" wiem mamuś, wiem" i trzyma się mnie mocno a potem widzę w jej oczach smutek.

Najgorsze dla rodzica to bezradność a ja takową odczuwam, jeszcze ciagle dyskutujemy, obmyślamy plany, WALCZYMY ale przyda się nam modlitwa, o którą prosimy. Wesprzyjcie nas :)

E.