Połowa wakacji za nami, choć u nas nie jest to czas wyjazdów i odpoczynku a cieżkiej i intensywnej pracy. Odpoczywamy i ładujemy baterie tylko w Niedzielę, wtedy jest to taki nasz wspólny czas - czas dla nas i dzieci, bo my nasz "urlop" spędzamy z dziećmi, nam rodzicom zastępczym nie należy się wolne, no niby się należy - ale ja nie wybrażam sobie oddania trójki malutkich dzieci dla których jestesmy całym światem na 30 dni w obce, nieznane im miejsce no i odpoczywanie bez nich, no po prostu nie miesci mi sie to w głowie takie rozwiązanie wiec czas wolny mamy ;-) ale razem z dziecmi a urlop no cóż dobra rzecz ;-) popatrzec i posłuchać gdzie wypoczywacie - nam póki co nie jest to pisane ;-) Ale do rzeczy bo u nas tyle się dzieje ;-) Najważniejsza dla nas informacja to taka, że najmłodsze cudeńko zaczęło samodzielnie chodzić ;-) oj jak on fajnie chodzi, wcześniej to siedział sobie i się bawił a teraz chodzi ;-) wszędzie i ciągle tylko chodzi ;-) steruje jeszcze sobie rączkami i chodzi nie ma mowy o siedzeniu w jednym miejscu ;-) W Niedziele uczestniczymy we mszy swiętej ;-) i tak dopóki wszystkie dzieci siedzą w wózkach wygladają jak aniołeczki, a po jakichś 20 min. zaczyna się wyciaganie raczek w góre zeby powyciągać z wózka, najpierw dla zmyłki są chrupki i picie to siedza jeszcze z 10 min, ale potem nie ma siły zaczyna sie chodzenie, bieganie, skakanie- no trudno się modlić, ale zawsze wychodzimy z założenia, że teraz mamy właśnie czas akurat takiej modlitwy i póki nas nikt nie wygania ;-) to chodzimy do kościoła ;-) Druga fajna i dobra wiadomość to taka, że udało nam się ZAKOŃCZYĆ TYNKOWANIE - napisałam to drukowanymi literami bo to tak szybko się pisze ale ile to pracy kosztowało nas to tylko my wiemy, no oczywiście mąż to bohater naszego domu to wiadomo, jestem z niego taka dumna, z jego uporu i determinacji, zeby to skończyć pomimo tego poparzenia, które jeszcze do końca nie jest zagojone. Teraz przygotowujemy się do wylewek na górze, są już zamówione, teraz rozłożenie folii i styropianu i upragnione, wymarzone wylewki, i ruszamy z dołem ;-) My ciągle z dziećmi na dworze, korzystamy z pogody, i z naszego placu zabaw, jak przyjedzie moja przyjacólka zabieramy dzieci w miasto i jedziemy do miasta na plac zabaw czy frytki- sama z czwórką niestety nie dam sobie rady ale już z pomoca jak najbardziej. Trzecia super wiadomość rodzice dopcyjni naszego cudeńka, przyjeżdzają do niego systematycznie i w zasadzie w tej chwili czekamy na postanowienie z  sądu o stycznośći w miejscu ich zamieszkania. Wszystko jest super, nasza dziewczynka bawi sie w  najlepsze, a oni wymyslają cuda wianki ;-) zeby ją zachecic do wspolnej zabawy a do mnie wraz nie dociera, że niebawem bedziemy musieli się z nią rozstać. Nie wiem czy znacie to uczucie z jednej strony taki smutek i taka pustka rownoważna ze szczęściem dziecka w rodzinie adopcyjnej i wielka radość tych rodziców.... cośwspaniałego. Wiem tylko jedno ze w tym przypadku to wszystko powinno trwać zdecydowanie krócej, może mniej by serduszko bolało a dziecko szybciej by zapomniało i zaklimatyzowało się w nowej rodzinie, ale niestety nie od nas to wszystko zależy więc ten proces adaptacji bedzie zdecydowanie dłuższy. Także jedno z najtrudniejszych rozstan przed nami - ale w głębi wiem, że to wszystko co robimy ma sens i że tak powinno być, dziecko powinno mieć uregulowana sytuację i mieć swoje miejsce na ziemi w swojej rodzinie, w domu gdzie jest mama i tata i poczucie bezpieczeństwa - bo to jest taki fundament beztroskiego i szcześliwego dzieciństwa co potem jest niezbędne w dorosłym życiu.

Chciałam podziękować pani Annie Wrzosek za ubranka i pani Magdzie Zawistowskiej za musy ;-)

Pozdrawiamy was wszystkich serdecznie no i odpoczywajcie dalej i cieszcie się latem ;-)

Justyna i Paweł z dziećmi