26 maja Dzień Matki. Wiele miłych słów, uśmiechów,życzenia płynące z serca, bombonierki od starszych dzieci i laurki od dziewczynek. Ale tego dnia co roku dzwoni do mnie pewna osoba............................ Siedmioletnia dzisiaj Elizka trafiła do nas mając trzy latka. Opiekowała się nią babcia, która niestety nie sprostała wyzwaniu. Mama dziewczynki mająca wtedy 21 lat mieszkała i pracowała w stolicy. Przez pół roku poznawałam nie tylko Elizkę ale także jej mamę. Młoda dziewczyna, zagubiona, rozchwiana emocjonalnie, nie potrafiąca opiekować się dzieckiem i co najważniejsze nie mająca oparcia w swojej matce. Elizka była u nas prawie dwa lata. W tym czasie opiekowaliśmy się nią ale jednocześnie wspieraliśmy jej mamę, Pomogliśmy jej poukładać sobie życie osobiste. Obie spędziłyśmy mnóstwo godzin na rozmowach telefonicznych. Marysia bo tak ma na imię mama Elizki dzwoniła z różnymi problemami oczekując ode mnie porady, pomocy. Jak mogłam tak doradzałam, pomagałam. Dzwonimy do siebie do dzisiaj. Rozmawiamy o Elizce, o ich planach na przyszłość. Jeśli tylko coś noweo się wydarzy w ich życiu, ja wiem o tym pierwsza. I właśnie ta osoba czyli Marysia dzwoni do mnie z życzeniami w Dniu Matki. Co roku powtarza się ten sam scenariusz. Ja dziękuję za życzenia i pytam czy dzwoniła z życzeniami do swojej matki? W telefonie słyszę odpowiedż co roku taką samą - Przecież dzwonię..... Łezka w oku się kręci.